بازی نکردن کودک با همسالان می تواند دلایل مختلفی داشته باشد اما هرچه هست اصلاً به نفع کودک نیست. بازی راهی است که کودک از همان بدو تولد می تواند از آن طریق با خود و دنیای اطرافش آشنا شده و موجب تقویت ابعاد مختلف جسمی، حرکتی، شناختی، ذهنی و فکری او شود. اهمیت بازی در علم روانشاسی کودک تا حدی مهم تلقی می شود که از آغاز تولد برای آنان بازی هایی طراحی و معرفی شده که می بایست با نظارت والدین یا مربیان انجام شود. این بازی ها کودک را برای مواجه با دنیای واقعی و بزرگسالی و درک صحیح تری از آن آماده می کند. بازیهای انفرادی و گروهی، بازی با والدین و مربیان و بازی با اسباب بازی همگی اگر بهصورت هدفمند انجام شود بسیار ارزشمند هستند. از طریق بازی می توان تعادلی بین درون گرایی افراطی، هیجان و برون گرایی ایجاد نمود.
علت بازی نکردن کودک با همسالان
ارتباط برقرار نکردن کودک با دیگر کودکان با مسالان با دیگران اگر به درستی توسط والدین و مربیان علت یابی و ارزیابی شود، می تواند سبب از بین رفتن بسیاری از مشکلاتی شود که شاید تا قبل از آن متوجه آن نبودند. از این رو توجه و حضور والدین در بازی کودکان نه تنها موجب تقویت رابطه آنها با کودکان می شود بلکه از این طریق می توان به روحیات، علاقمندی ها، استعداد و توانایی فرزندان و حتی مشکلات روحی و جسمی آنان پی برده و به راحتی از طریق متخصصان نسبت به رفع آنها اقدام نمود. اگر والدین وقت کافی ندارند میتوانند کودک خود را به خانه بازی ببرند. در واقع کودکان از طریق بازی مکنونات ذهنی و جسمی خود را به نمایش می گذارند. پس بازی نکردن کودک با همسالان نیز می تواند ریشه در ذهن و جسم کودک داشته باشد. از مهمترین دلایل عدم بازی کودک با دیگران می توان به موارد زیر اشاره نمود:
- درون گرایی
- انزوا طلبی
- عدم اعتماد به نفس
- خجالتی بودن
- مشکلات جسمی یا ضعف جسمی مانند کمبود آهن، تنگی نفس یا اشکال در دید
- سلطه گری و پرتوقعی
- پرخاشگری
- اضطراب
- طرد شدگی از سوی هم بازی ها
- شیوه های تربیتی نا مناسب والدین
